Je bent hier:

De gezusters Brontë

De gezusters Brontë

Door: Elise Prins-Kleuskens

De Libris Literatuur Prijs is uitgereikt. 23 juni werd bekend gemaakt dat de prijs gewonnen is door Sander Kollaard voor zijn boek Uit het leven van een hond. Wederom een man die er met de prijs vandoor gaat! In NRC (27 juni) zegt Kollaard daar zelf over: “Het is al jarenlang evident dat seksisme een probleem is in de literatuur. Van de ingestuurde boeken was het afgelopen jaar tweederde geschreven door mannen. Als je ervan uitgaat dat literair talent gelijk verdeeld is over mannen en vrouwen, moet die scheefheid betekenen dat er getalenteerde vrouwen over het hoofd zijn gezien. (…) Dat is pijnlijk. Nee, domweg onaanvaardbaar.” Extra reden dus om verder te gaan met onze reis door de geschiedenis om de plek van de vrouwelijke auteur weer te geven.

De gezusters Brontë

Vorige keer noemde ik ze al: de gezusters Brontë. Charlotte, Emily en Anne. De familie Brontë kwam uit West Yorkshire, een van de noordelijke graafschappen van Engeland. De zusjes groeiden op met hun broer Branwell, die schilder en dichter was, en twee oudere zussen Maria en Elizabeth, die beiden vroegtijdig overleden in 1825 door een epidemie. De vader van het gezin, Patrick Brontë, was een Ierse Anglicaanse priester en dichter. Hij liet Ierland achter zich om theologie in Engeland te gaan studeren. Daar ontmoette hij zijn vrouw Maria Branwell, die hem zijn vijf dochters en enige zoon schonk. Al in 1821 overleed Maria aan eierstokkanker.

Verborgen vrouwen

Ik heb je de vorige keer al verteld dat de zusjes in eerste instantie onder mannelijke pseudoniemen hun werken publiceerden. Met de namen verborgen ze het feit dat zij vrouwen waren, maar om toch iets eigens te houden, kozen zijn wel voor namen met dezelfde beginletters als hun echte namen. Zo werd Charlotte Currer, Emily werd Ellis en Anne werd Acton. De achternaam Brontë veranderde in Bell. In 1846 brachten zij samen hun eerste verzameling gedichten uit, waarvan helaas maar twee exemplaren verkocht werden. Toch lieten zij zich niet kisten.

Van lyrisch naar ongepast

In 1847 bracht Charlotte Jane Eyre uit, Emily volgde kort daarop met Wuthering Heights (Woeste Hoogten) en als laatste bracht Anne Agnes Grey uit. De boeken werden goed ontvangen en een zoektocht naar wie toch die mysterieuze mannen waren begon. Met die zoektocht en het vermoeden dat het niet om mannen maar om vrouwen ging, begonnen de kritieken op de boeken te veranderen. Men begon de boeken ‘grof’ en ‘niet verfijnd’ te noemen. Zelfs ‘ongepast’ kwam voorbij!

Grote verliezen

Daarna wordt het even stil bij de Brontës. Niet dat zij ontmoedigd waren door de pers. Nee, Anne bracht zelfs nog The Tenant of Wildfell Hall (De huurster van Wildfell Hall) uit. Het was iets anders. Een nieuwe golf van overlijdens raakte de familie. Emily en Branwell overleden in 1848 en Anne volgde hen een jaar later. Vermoedelijk stierven zij alle drie aan tuberculose. Om het verlies een plaatsje te geven begon Charlotte moedig aan een nieuw boek, Shirley, dat werd uitgebracht in 1849. In 1853 volgde Villette. Villette werd redelijk goed ontvangen, maar bleef toch negatief bekritiseerd worden doordat het geschreven was door een vrouw.

Elise Prins-Kleuskens voor Feelgoodboeken.nl

Reageren? Klik hier.