Je bent hier:

In gesprek met Corina Koolen

In gesprek met Corina Koolen

Door: Elise Prins-Kleuskens

Vandaag komt Dit is geen vrouwenboek van Corina Koolen uit. Twee jaar geleden promoveerde Koolen en schreef haar proefschrift Reading beyond the female (Lezen voorbij het vrouwelijke). Hierin onderzocht zij de verhouding tussen literaire kwaliteit en gender. Nu brengt zij dan haar eerste publieksboek uit, waarin ze haar proefschrift verder uitwerkt gecombineerd met nieuwe onderzoeken.

 

Wie is Corina Koolen?

Interviewen? Hoe doe je dat in het coronatijdperk? We ‘ontmoetten’ elkaar op Skype. Op de camera verschijnt een sympathieke jonge vrouw met een heerlijke dot kleur in haar haar: rood. Kijk, daar hou ik van! Ze vertelt me kort wie ze is en wordt – heel schattig – één keertje onderbroken door haar dochter. Die gedraagt zich beter dan mijn kat, die over de laptop heen en weer loopt.

 

 

Van proefschrift naar Dit is geen vrouwenboek

Voor het opstellen van haar proefschrift maakte Koolen gebruik van de onderzoeksresultaten van het Nationale Lezersonderzoek. Dit werd in 2013 gehouden onder – je raadt het al – lezers, meer dan 13.000 zelfs. In het onderzoek werd gevraagd welke romans door de lezers gelezen waren en of zij aan konden geven hoe literair zij deze romans vonden. Een onderzoek naar de kwaliteit van literatuur dus.

Dit onderzoek had nog helemaal geen genderinsteek. Pas toen de resultaten bekeken werden bleek dat van de lijst van 400 romans op volgorde van literaire waardering de bovenste helft voor 70% uit mannelijke auteurs bestond en de onderste helft voor 70% uit vrouwelijke auteurs. Dat was het moment waarop Koolen dacht: “Hier moet ik iets mee.”

Ze voerde enkele onderzoeken onder lezers uit om te toetsen waar nu precies die literaire beleving in combinatie met gender verdaan komt. Uit die onderzoeken bleek dat met name het geslacht van de hoofdpersoon van het boek van invloed is op de literaire waardering van de lezer.

Hoe dat allemaal precies zit, dat lees je natuurlijk in Koolens boek: Dit is geen vrouwenboek.

 

Wat brengt de toekomst?

“Als ik dat eens zou weten,” lacht Koolen. Ja, ze zal zeker blijven schrijven. “Schrijven zit in mijn bloed.” Ze doelt met name op non-fictie, al geeft ze toe dat ze wel eens een poging heeft gedaan tot het schrijven van chicklit. Nee, dat laat ze toch liever aan anderen over.

Wel heeft Koolen voor ons nog een boekentip. Ze wil iedereen aanraden Marsepeinen vingers van Öznur Karaca te lezen.

 

Elise Prins-Kleuskens voor Feelgoodboeken.nl